تجربه تاريخي ملت ايران ثابت كرده است كه تكرار حوادث تاريخي در قالب ظرف مكان و زمان خاص خود معنا دار است. مثلا نوع اعتراض به يك مساله در زمانهاي مختلف متفاوت بوده است. زماني خشونت و برخورد حذفي نتيجه داشته و زماني استفاده از تدبير و منطق. مثالهاي زيادي هست كه ميتوان به آنها اشاره كرد.
حادثه تسخير سفارت آمريكا هم يكي از حوادثي بود كه در ظرف زماني و مكاني خودش معنا داشت. هر چند كه همان موقع هم عدهاي به ادامه تسخير سفارتها معتقد بودند و ميگفتند كه سفارت شوروي و انگليس هم بايد اشغال شود چراكه آنها مسبب اصلي قدرت گرفتن رژيم شاه بودهاند. البته اين حادثه دليل خاص خود را داشت و نميشد آن را به همه سفارتخانهها و كشورها ربط داد.
ضربالمثلي است كه ميگويد "چرخ زمانه به عقب بازنگردد". يعني اگر فرض كنيم ايران به سالهاي قبل از 57 برگردد و همان شرايط تكرار شود، باز هم همان كار تكرار خواهد شد. اما تسخير سفارت آمريكا در دل همان حوادث معنا پيدا ميكرد. زماني مفهوم و ارزش يك كار مشخص ميشود كه شرايط وقت را درك كنيم.
منظورم از اين مقدمه اين است كه بگويم راه اعتراض به توهين به ساحت مقدس پيامبر اسلام (ص) تسخير و اشغال سفارتخانهها نيست. اگر هدف فقط اعتراض باشد، برگزاري تجمع اعتراضآميز كافي است و نيازي به بالا رفتن به اين شكل از در و ديوار سفارت دانمارك نخواهد بود.
