رحمان رضايى از سه سال پيش تلاشهاى خود را در اين زمينه آغاز كرده است. رحمان رضايى به خبرگزاري آنسا گفته است: «الان من يك بازيكن اروپايى هستم. محدوديتى وجود ندارد، نه براى من و نه براى باشگاهى كه قرار است جذبم كند. وقتى پاس اروپايى داشته باشى، راحتتر تو را مىگيرند. مشكلى پيش نمىآيد. فكر مىكنم اين يكى از بهترين اقدامات زندگىام بود.»
اين اولين بار در تاريخ فوتبال ايران است كه يك ملى پوش فوتبال ايران همزمان با بازى براى تيم ملى ايران براى دريافت تابعيت خارجى اقدام كرده و تابعيت خود را عوض مىكند. با اين تصميم، ادامه حضور رضايى در تركيب تيم ملى ايران در ابهام فرو مىرود.
آنچه مايه تاسف است اين است كه چرا بايد وضعيت يك كشور به صورتى باشد كه يكى از بهترين بازيكنان آن عطاى تابعيت ايرانى خود را به لقايش ببخشد و با رضايت تمام تابعيت كشور ديگرى را بپذيرد. بىشك تنها كسانى كه خود را موظف به پاسخ به چرايى اين وضعيت نمىدانند، مقصر چنين اتفاقاتي هستند.