* به نظر شما چرا بعضيها جنبه ندارند؟ چرا وقتي مطلبي در مورد يكي از روزهاي كاري و يا تصميمات مهم در زندگي مينويسيد ذهن بعضي آدمهاي كوتاه فكر به سمت جايي ميره كه حتي به ذهن خودتون هم خطور نكرده؟ با اين آدمهاي كمجنبه بايد چطور رفتار كرد؟
*ديشب فيلم "گلهاي هريسون" سينما يك رو ديدم. ماجراي يك زن عكاس كه در بحبوحه جنگ صربستان با كرواسي دنبال شوهر عكاسش ميگشت تا بالاخره اونو توي يك بيمارستان در حال سوختن پيدا كرد. نكته جذاب اين فيلم، همراهي قدم به قدم خبرنگارها و عكاسها با سربازها بود كه گاهي در بعضي صحنهها همگام با سربازها و گاهي جلوتر از اونها حركت ميكردند. كارگردان فيلم، جنگ رو از زبان عكسها روايت كرده بود. به ذهنم رسيد چرا ما در مورد جنگ خودمون فارغ از كليشههاي خستهكننده و تكراري، جنگ رو از زبان خبرنگارها و عكاسها به تصوير نميكشيم؟ نكته ديگه اين بود كه با شنيدن اسم كارت خبرنگاري توي فيلم، يادم افتاد كارتم رو روز چهارشنبه توي مجلس جا گذاشتم.
