امروز آمار گزارشگران بدون مرز از ميزان جهاني آزادي مطبوعات رو ميخوندم. طبق خلاصه اين گزارش، در پايين ترين ردهها کره شمالي (۱٦٧) اريتره (۱٦٦) و ترکمنستان (۱٦٥) قرار دارند که نقاط سياه اطلاعرساني در جهان را تشکيل ميدهند. در اين کشورها مطبوعات خصوصي وجود ندارد و آزادی بيان در مدار صفر درجه است. خبرنگاران رسانههای رسمي انتقالدهندگان تبليغات حکومتي هستند و هرگونه سرپيچي شديدا مجازات ميشود، يک کلمه اضافه، اشتباه املايي در نوشتن نامي، تحليلي جدا از خط رسمي ميتواند به زنداني شدن روزنامهنگار بينجامد و يا وی را مورد غضب حکومت قرار دهد.
در آسيای شرقي برمه (۱٦٣)، چين(۱٥٩)، ويتنام (۱٥٨) لائوس (۱٥٥)، در آسيای مرکزی ترکمنستان(۱٦٥)، ازبکستان(۱٥٥)، افغانستان(۱٢٥)، و قزاقستان(۱۱٩)، در خاورميانه ايران (۱٦٤)، عراق (۱٥٧)، عربستان سعودی (۱٥٤)، سوريه (۱٤٥) دشوارترين مناطق جهان در رابطه با آزادی مطبوعات محسوب مي شوند. در اين کشورها سرکوب حکومتي و خشونت اعمال شده توسط گروه های نظامي عليه مطبوعات، مانع بيان آزد رسانه هستند.
از آغاز سال ميلادی ٢٠٠٥ تا امروز دست کم ٢٤ شاغل در رسانههاي عراق کشته شده اند،از آغاز جنگ در ماه مارس ٢٠٠٣ تا امروز در کل ٧٢ روزنامهنگار و همکار مطبوعاتي در عراق کشته شدهاند.
در اين گزارش، ايالات متحده امريکا (٤۱) بيش از ٢٠ رده نزول کرده است. کانادا (٢۱) هم چند رده به پائين آمده است. فرانسه نيز (٣٠) در حال نزول است. بازرسي دفاتر رسانهها و بازداشت روزنامهنگاران و وضع جرايم جديد مطبوعاتي از جمله عوامل اين سقوط هستند.
اسرائيل(٤٧) به دليل تهديدها و اقدامات سختگيرانه ارتش در مناطق اشغالي نسبت به روزنامهنگاران، چندين رده تنزل داشته است.
ايران در رده ۱٤٦ در عرصه آزادی مطبوعات، با ٧ روزنامهنگار زنداني و ٤ روزنامهنگار ديگر که هر لحظه امکان بازگشت به زندان را دارند، قرار گرفته است. وضعيت اکبر گنجي و مجتبي سميعنژاد از عوامل قرار دادن ايران در اين رده به حساب آمدهاند.
ارتش آمريکا در عراق همچون دو سال گذشته محکوم به تجاوز آشکار به آزادی مطبوعات در عراق شده است. دست کم ٦ روزنامهنگار بدون هيچ توضيحي در زندان ابوغريب زنداني شدهاند. اين روزنامهنگاران حق ملاقات با افراد خانواده، وکلا و کارفرمايان خود را ندارند. ٤ روزنامهنگار هم در فاصله سپتامبر ٢٠٠٤ تا سپتامبر ٢٠٠٥ با تيراندازی سربازان امريکايي کشته شدهاند.
در سوريه(۱٤٥)، عربستان سعودی (۱٥٤) و ليبي (۱٦٢) مطبوعات آزاد و مستقل وجود ندارد. تنها منبع اطلاعات مردم اين کشورها رسانههای دولتي هستند که انتقالدهندگان تبليغ حکومتياند.
با خوندن اين گزارش مفصل متوجه شدم كه روزنامهنگاران و خبرنگاران در همه جاي دنيا با مشكلات خاص خودشون دست به گريبان هستند. تفاوت برخورد با روزنامهنگاران در ايران و كشورهاي ديگه اينكه كه در ايران برخوزدها سليقهاي انجام ميشه ولي در كشورهاي ديگه حتي براي كوچكترين محدوديتها، مثل غلط املايي قانون وجود داره.
به اميد روزي كه همه خبرنگاران و روزنامهنگاران آزادانه انجام وظيفه كنند.
