ديروز رفته بوديم توچال. بعد از كمي استراحت و استفاده از هواي مطلوب كوهستان، در حال برگشت بوديم كه شهرام ناظري رو ديديم. تك و تنها داشت پايين مي‌اومد. اول شك كرديم خودشه يا بدلش اما وقتي پرسيدم، گفت چه فرقي مي‌كنه؟ همين جواب كافي بود تا بگم پس خودتون هستيد.

وقتي همراهش شديم سر صحبت رو باز كرديم. از مصاحبه با شرق شروع شد و گفت شرق هم كه ادعاي روشنفكري داره مصاحبه ۳ سال پيش رو چاپ كرده بود.

ادامه بحث ما به محدوديت‌ها و تنگناهاي دولت در عرصه موسيقي كشيد و ناظري مي‌گفت اينها اصلا قدر موسيقي سنتي و لحن حماسي رو نمي‌دونند. بيشتر لحن‌ها و سبك‌ها مداحي شده و عربي.

مي‌گفت براي كار جديد انگيزه ندارم.

كلي هم از خاتمي و شخصيت و منشش حرف زد. مي‌گفت خاتمي براي جامعه ما زيادي بود.

به هر حال ديدن استاد ناظري، اون هم در حال كوهنوردي خاطره‌اي فراموش نشدني بود.