خبرنگار يعني كسي كه اطلاعات را به مردم منتقل مي‌كند، حال اين اطلاعات يا از زبان مسوولان است و يا از آن نوعي است كه مسوولان نمي‌خواهند در سطح جامعه منتشر شود. به همين دليل دوم، خبرنگاران جاسوس محسوب مي‌شوند، جاسوساني كه وجودشان در هر حوزه‌اي مايه دردسر است. در ايران خبرنگاران به دو دسته تقسيم مي‌شوند؛ آنها كه ثناگوي دولتمردان هستند و چشم بر واقعيات مي‌بندند و ظواهر را منعكس مي‌كنند و آنها كه حاضر به پذيرش ظواهر نيستند و در پي كشف عمق حقايق برمي‌آيند كه در اين ميان يا به حقيقتي متضاد با آنچه بيان مي‌شود مي‌رسند و يا به درستي مطلب پي مي‌برند. در نوع اول باز هم خبرنگاران جاسوسي مي‌كنند. براي خاموش كردن اين خبرنگاران جاسوس چند راه وجود دارد، يا بايد تطميع‌شان كرد و يا جسم سختي به سرشان برخورد كند و يا اينكه از فعاليت خبري آنان ممانعت شود.

در نگاهي ديگر مي‌توان به جاسوساني پي برد كه به عنوان خبرنگار در جامعه خبري حضور مي‌يابند تا علاوه بر آگاهي از مواضع سياسي خبرنگاران مختلف، زمينه حذف آنان را فراهم كنند. اين قشر جاسوسان خبرنگار "چهره" علاقه دارند براي پيشرفت خود از زواياي زندگي ديگران آگاه شوند و اطلاعات كسب شده را در اختيار مسوولان بگذارند تا در مواقع لزوم عليه آنها استفاده شود. البته گاهي هم حساب كار از دستشان در مي‌رود و با اين اظهار نظر فلان آقا روبرو مي‌شوند كه: "آقاي فلاني وظيفه دارد در پايان هر برنامه گزارش كار خبرنگاران را به ما ارائه كند".

به هر حال فارغ از دشواري‌هاي كار خبرنگاري، بايد معضلي به نام جاسوسان خبرنگار را هم به اين دشواري‌ها افزود تا امنيت شغلي و فكري خبرنگار بطور كامل محدود شود و هيچ خبرنگاري - علي‌رغم اينكه چشم بيناي جامعه محسوب مي‌شود - جرأت اظهار نظر پيدا نكند.

روز خبرنگار مبارك! ياد شهداي سقوط "سی ۱۳۰" گرامي!